INTERVIEW UWV PERSPECTIEF
December 2015

MAAK KENNIS MET PRIJSWINNAARS KUNSTCONGRES
‘Ik zag meteen dat het goed was’
Tijdens de zesde editie van het Kunstcongres zijn 3 winnaars gekozen. Een van hen ontving ‒ heel bijzonder ‒ ook de publieksprijs voor haar werk. Een kennismaking met de gelukkige winnaars.

Ellen Harmsma (48) – beeldend kunstenaar in Amsterdam EllenHarmsma

‘Het is raar, maar ergens was ik niet verbaasd dat ik een prijs zou winnen. Ik heb iets te vertellen, dacht ik, toen ik het aanmeldingsformulier invulde. Maar dat ik ook de publieksprijs kreeg, verraste me. Toen ze een sokkel op het podium plaatsten, dacht ik: het zou zomaar kunnen dat … en werd ik zenuwachtig.’

De aanleiding
‘Als kind kon ik al goed tekenen, maar ik moest een vak leren. Dus werd ik meubelmaker. Het werken onder tijdsdruk en het denken in structuren is echter niets voor mij, ik raak snel overspannen. Daarnaast kan ik niet tegen het gevoel inwisselbaar te zijn, er niet toe doen maakt me depressief. Ik moet iets doen wat bij me past. Als ik iets unieks in de wereld zet en mensen willen juíst dat, dan besta ik. Zo voelt dat.’

Het kunstwerk
‘Iemand kwam met een dikke tak het atelier binnen. Ik zag vrij snel dat het een wervelkolom moest worden. Ik heb hem Spine genoemd, maar de subtitel is Het Eeuwige. De wervelkolom vormt onveranderlijk immers het centrum van het skelet, de verbinding tussen aarde en hemel. Tijdens het werken eraan – een kwestie van jaren ‒ kwam ik niet helemaal uit met de bovenste werveltjes. Dus ik heb het een tijdje weggezet. Toch vind ik dat hij zo ook getoond mag worden. Je mag best zien dat het een klus is om eraan te werken.’

Inge Hoefnagel (49) – beeldend kunstenaar in Rotterdam IngeHoefnagel
‘Als ik erop gerekend had een prijs te winnen, had ik wel iets feestelijks aangedaan. Nee hoor, ik ging naar het Kunstcongres om iets te leren. Het was mijn eerste keer. Maar ik had natuurlijk wel iets moois uitgezocht om te laten zien.’

De aanleiding
‘9 jaar geleden kreeg ik MMN*, een onbekende spierziekte die ontstekingen veroorzaakt in schouders en armen. Ik werkte destijds als procesbegeleider in het onderwijs en de welzijnssector, maar werd volledig arbeidsongeschikt. Een geluk bij een ongeluk is dat ik daardoor wel meer tijd kreeg om met kunst bezig te zijn en dingen te ontwikkelen. Kunst is mijn leven lang al een passie.’

De foto
‘In augustus 2013 heb ik een maand op een boerderij in de Noordoostpolder gewoond en gewerkt. Ik reis heel graag en zoek dan vooral de stilte op. Dan komt er van alles los. Daar in de polder is alles rechttoe, rechtaan, behalve het hoefblad. Ik heb er op allerlei manieren mee gewerkt. Op de foto zie je hoefblad met bloemetjes van de hortensia erin. Het ligt in een sloot met olie op het water. Maar eigenlijk benoem ik het liever niet. Je mag zelf bepalen wat je ziet!’

Sylvia Doeleman (55) – fotograaf/beeldend kunstenaar in Haarlem  SylviaDoeleman
‘Hoewel ik er in de loop van de dag wel steeds aan liep te denken, had ik er niet echt op gerekend een prijs te winnen. Er is zoveel moois! Maar je stuurt natuurlijk geen werk in als je niet wilt winnen. Dus toen een workshopleider mij vroeg wat mijn doel van de dag was, zei ik: “Netwerken, de prijs winnen en plezier hebben.” Dat ik de prijs uiteindelijk won, vind ik fantastisch.’

De aanleiding
‘15 jaar geleden kreeg ik een ernstige burn-out. Ik had in mijn werk als docent mijn tanden te lang op elkaar gehouden. Fotografie was altijd mijn hobby, dus toen het weer kon, ben ik in overleg met UWV naar de Fotoacademie gegaan. Vierenhalf jaar lang, al mijn spaargeld ging eraan op. Toen ik klaar was, was de markt voor fotografie ingestort. Hoewel ik mijn draai heb gevonden met het geven van cursussen en het werken aan projecten als ‘het WAO-gevoel’ en ‘moderne stillevens’, kan ik er niet van leven.’

De foto
‘De foto is gemaakt in mei 2013, toen ik een week in Noorwegen was, waar familie woonde. In een reisgids las ik over een treinreis van Oslo naar Bergen. Dat leek me fantastisch. 7 uur lang zat ik aan het raam gekluisterd. Het was hard werken, want het traject kent 64 tunnels. ’s Avonds op mijn hotelkamer bekeek ik de opnames en dacht: Aháaa! Ik zag meteen dat het goed was. Ik noem het project “luie schilderijen”: foto’s waaraan een gecontroleerde beweging is toegevoegd, geprint op canvas. That’s it!
*MMN: Multifocale motore neuropathie

https://perspectief.uwv.nl